چگونه مراقبت مجازی از دهان و دندان می تواند فوریت های دندانپزشکی را از بخش اورژانس دور کند؟

هر ساله بیش از ۲.۱ میلیون آمریکایی به دلیل شکایات غیرتروماتیک دندانپزشکی مانند دندان درد، آبسه یا عفونت های دهانی به بخش های اورژانس (ED) بیمارستان مراجعه می کنند. در حالی که این افراد اغلب با درد یا ناراحتی شدید مراجعه می کنند، بخش های اورژانس به ندرت به منابع یا پرسنل لازم برای حل قطعی این شرایط مجهز هستند. در واقع، بیش از ۸۰% از مراجعات مربوط به اورژانس دندانپزشکی منجر به دریافت مراقبت های تسکینی – معمولاً به شکل مسکن یا آنتی بیوتیک – توسط بیمار می شوند و هیچ درمان ترمیمی یا بهبودی طولانی مدتی وجود ندارد.

این عدم ارتباط بین نیاز بیمار و توانایی بخش اورژانس، نشان دهنده ناکارآمدی حیاتی در سیستم مراقبت های سلامتی ایالات متحده است. همچنین نشان دهنده یک فرصت از دست رفته برای مداخله زود هنگام، تداوم مراقبت و پیشگیری در سطح جامعه است.

راه حل، دسترسی به دندانپزشک در هر زمان یا از هر مکان است. این امر از طریق یک پلتفرم مجازی مقیاس پذیر مراقبت های اولیه دندانپزشکی انجام می شود که می تواند به بیمارستان ها، بویژه بیمارستان های مناطق روستایی و محروم، کمک کند تا اورژانس های دندانپزشکی با شدت کم را از بخش های شلوغ اورژانس به ارائه دهندگان واجد شرایط دندانپزشکی هدایت کنند و در عین حال هزینه ها را کاهش دهند.

بار پنهان اورژانس های دندانپزشکی در اورژانس

شکایات دندانپزشکی سالانه حدود ۲ میلیارد دلار از هزینه های بخش اورژانس را تشکیل می دهند. تقریباً ۹۵% از این ویزیت ها منجر به ترخیص بدون بستری و اغلب بدون رفع منبع درد یا عفونت می شود. این امر به این دلیل است که پزشکان اورژانس معمولاً فاقد آموزش دندانپزشکی هستند و تعداد کمی از بیمارستان ها دندانپزشک یا ابزار بالینی لازم برای انجام کشیدن دندان، ترمیم یا تخلیه آن را دارند.

بر اساس گزارش انجمن دندانپزشکی آمریکا (ADA)، کمتر از ۸% از بیمارستان های ایالات متحده دندانپزشک استخدام می کنند یا یک کلینیک دندانپزشکی دارند. این امر باعث می شود ارائه دهندگان خدمات اورژانس مجبور باشند مدیریت درد دهان را با استفاده از روش هایی انجام دهند که جز تأخیر در درمان قطعی، کار دیگری انجام نمی دهند.

علاوه بر این، داده های اورگان (۲۰۱۰) حاکی از این هستند که بیشتر از ۲۵% از بیمارانی که حداقل یک بار برای مشکلات دندانپزشکی به اورژانس مراجعه کرده اند، در همان سال چندین بار به اورژانس مراجعه کرده اند. حدود ۲۱% در آن سال دو تا چهار بار مراجعه داشته اند.

داده های اخیر موسسه CareQuest نشان می دهند که در مورد کودکان ۱۴ سال و کمتر، افزایش قابل توجهی در تعداد مراجعات به اورژانس برای مشکلات دندانی غیرتروماتیک وجود داشته است که بین سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ از ۳/۲۷ به ۱/۴۳ مراجعه به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر افزایش یافته است.

برای بیماران، این تجربه ناامید کننده است. برای بیمارستان ها، این امر باعث هدر رفتن منابع می شود. برای جوامع، این یک فرصت از دست رفته برای رسیدگی جامع تر به سلامت دهان و دندان و پیامدهای سیستمیک آن بر سلامت است.

بار پنهان اورژانس های دندانپزشکی در اورژانس

تأثیر نامتناسب در مناطق روستایی و محروم

بار مراجعات به اورژانس مرتبط با دندانپزشکی در مناطق روستایی، جایی که دسترسی به مراقبت های معمول دندانپزشکی محدود است، حتی بیشتر است. گزارش ADA در سال ۲۰۱۸ نشان داد که اورژانس های روستایی بیش از ۸۰۰۰۰ مراجعه برای شکایات دندانی غیرتروماتیک در یک سال ثبت کرده اند. این تعداد تقریباً ۲% از کل مراجعات به اورژانس روستایی را تشکیل می دهد که نسبت به بیمارستان های شهری بسیار بیشتر است.

علاوه بر این، ساکنان روستایی به احتمال زیاد برای خدمات دندانپزشکی بیمه ندارند یا بیمه کافی ندارند. آنها اغلب در مناطقی زندگی می کنند که کمبود متخصص بهداشت دهان و دندان (HPSA) وجود دارد، جایی که نزدیکترین ارائه دهنده خدمات ممکن است ساعت ها با آنها فاصله داشته باشد. در چنین مناطقی، اورژانس ها به عنوان شبکه ایمنی پیش فرض برای بحران های بهداشت دهان و دندان عمل می کنند؛ نقشی که آنها برای ایفای آن مناسب نیستند.

بیمارانی که به دلیل درد دندان در اورژانس تحت درمان قرار می گیرند، اغلب هفته ها بعد با علائم تشدید شده بازمی گردند. این چرخه مراقبت ناکافی و مراجعات مکرر، استرس را به زیرساخت های بهداشتی روستایی که از قبل تحت فشار بوده اند، افزایش می دهد.

محدودیت های بالینی بخش اورژانس

بیماری های دندانی که معمولاً در اورژانس مشاهده می شوند شامل دندان درد، عفونت های مرتبط با پوسیدگی، دندان های ترک خورده یا کنده شده و آبسه های پریودنتال هستند.در حالی که این شرایط به اقدامات تخصصی دندانپزشکی نیاز دارند، اورژانس ها معمولاً به ارائه راه حل های موقت محدود می شوند.

یک مطالعه در ایالات متحده گزارش داد که تنها ۸/۱% از کل دندانپزشکان شاغل در محیط های بیمارستانی کار می کنند. حتی بیمارستان های بزرگ شهری ممکن است فاقد تجهیزات لازم برای مداخلات اولیه مانند کشیدن دندان باشند. پزشکان اورژانس در مراقبت های پزشکی حاد آموزش دیده اند، نه دندانپزشکی ترمیمی.

این منجر به یک مدل مراقبتی می شود که وضعیت را تثبیت می کند اما برطرف نمی کند، تسکین می دهد اما پیشگیری نمی کند. در عوض، بیماران با نسخه هایی مرخص می شوند که اغلب مواد افیونی یا آنتی بیوتیک هستند، و به آنها دستور داده می شود که یک دندانپزشک پیدا کنند، مرحله ای که بسیاری، بویژه بیماران کم درآمد یا بدون بیمه، هرگز آن را تکمیل نمی کنند.

محدودیت های بالینی بخش اورژانس

یک جایگزین عملی: تریاژ دندانپزشکی مجازی اولیه

پلتفرم های دندانپزشکی مجازی اولیه که از دندانپزشکی از راه دور استفاده می کنند می توانند این شکاف را پر کنند. این پلتفرم ها می توانند با ارائه دسترسی بلادرنگ به متخصصان دندانپزشکی دارای مجوز، به بخش های اورژانس خدمت کنند.

یک پلتفرم مجازی دندانپزشکی، با استفاده از مشاوره های ویدیویی امن یا بررسی های ناهمزمان تصاویر، می تواند بیماران را قادر سازد تا ارزیابی ها و تجویزهای به موقع را دریافت کنند و در عین حال مراقبت های بعدی را با یک ارائه دهنده خدمات دندانپزشکی محلی هماهنگ کنند. در حالت بهینه، پلتفرمی با شبکه ای از مشاوران مراقبت می تواند کمک کند تا اطمینان حاصل شود که بیماران نه تنها برای علائم حاد درمان می شوند، بلکه به یک زنجیره محلی از مراقبت های دندانپزشکی هدایت می شوند. با هدایت بیماران قبل از پذیرش در اورژانس و سپس پشتیبانی از پیمایش مراقبت، تجربیات و نتایج بیمار بهبود می یابند و در عین حال در هزینه ها و زمان صرفه جویی می شود.

ادغام گردش کار: نحوه عملکرد تریاژ دندانپزشکی مجازی در اورژانس

فرآیند ادغام ساده است و می تواند با پروتکل های بیمارستان تنظیم شود:

• تریاژ و شناسایی: به محض ورود، پرستار تریاژ یا ارائه دهنده پذیرش، بیماری را که شکایت دندانپزشکی غیرتروماتیک (مانند درد دندان، تورم، آبسه) دارد، شناسایی می کند.
• ارجاع مجازی: به جای شروع یک بررسی معمولی اورژانس، ارائه دهنده خدمات، بیمار را با استفاده از یک کد QR یا URL از طریق تبلت ارائه شده توسط بیمارستان یا تلفن هوشمند خود بیمار به یک شریک مراقبت دندانپزشکی مجازی ارجاع می دهد.
• مشاوره از راه دور: یک دندانپزشک دارای مجوز، پرونده را از طریق بررسی همزمان ویدیویی یا غیر همزمان عکس، از راه دور ارزیابی می کند. آنها اورژانسی بودن مورد را ارزیابی می کنند، یک برنامه مراقبتی توصیه می کنند و در صورت لزوم، نسخه تجویز می کنند.
• هماهنگی مراقبت: در صورت نیاز به مراقبت حضوری، یک مشاور مراقبت مجازی می تواند ویزیتی را با یک مطب دندانپزشکی خصوصی یا کلینیک دولتی ترتیب دهد. پشتیبانی حمل و نقل یا مدیریت پرونده نیز ممکن است ترتیب داده شود.
• مستندسازی و تحویل: یک گزارش بالینی کامل تهیه و بین ارائه دهندگان خدمات دندانپزشکی و پزشکی به اشتراک گذاشته می شود. این امر تداوم ارائه دهندگان خدمات سلامت و پاسخگویی در پیگیری را تضمین می کند.

در برخی موارد، این فرآیند می تواند در کمتر از ۱۰ دقیقه آغاز شود و بیمارستان ها را قادر می سازد تا بیماران را به سرعت و با مسئولیت پذیری، بدون از دست دادن کیفیت یا ایمنی هدایت کنند.

به عنوان مثال، Arrow Dental، یک گروه دندانپزشکی در یکی از ایالت های آمریکاست که خدمات مراقبت مجازی دندانپزشکی را برای رسیدگی به موارد اضطراری پس از ساعات کاری و جلوگیری از مراجعات غیرضروری به اورژانس، ادغام کرد. از زمان اجرا، این گروه کاهش قابل توجهی در مراجعات اورژانسی و بهبود دسترسی به موقع بیمار به مراقبت را گزارش کرده است. نتیجه، تداوم بهتر مراقبت، بهبود نتایج بالینی و رضایت بیشتر بیمار هستند.

مزایای سطح سیستم برای بیمارستان ها و جوامع

ادغام مراقبت های دندانپزشکی مجازی در گردش های کاری اورژانس می تواند چندین مزیت در سطح سیستم داشته باشد:

• کاهش مراجعه غیرضروری به اورژانس: هدایت شکایات دندانپزشکی با شدت پایین، آزادسازی تخت های اورژانس و کاهش شلوغی.
• کاهش هزینه ها: هزینه مشاوره های مجازی کسری از هزینه مراقبت های اورژانسی حضوری است.
• بهبود کیفیت و رضایت: بیماران به جای تسکین موقت، از یک دندانپزشک دارای مجوز، راهنمایی های تشخیصی و درمانی دریافت می کنند.
• تداوم مراقبت را تسهیل می کند: بیماران از پیگیری درمان محروم نمی شوند، بلکه به طور فعال به مرحله بعدی درمان خود هدایت می شوند.
• عدالت را ارتقا می دهد: بویژه در مناطق روستایی و محروم. می توان به پر کردن شکاف های مداوم در دسترسی کمک کرد.

روندهای سیاست گذاری و شتاب سلامت از راه دور

همه گیری کووید ۱۹ پذیرش سلامت از راه دور را در تمام رشته ها تسریع کرد. دندانپزشکی نیز از این قاعده مستثنی نیست. مقررات ایالتی و فدرال، پوشش دندانپزشکی از راه دور را گسترش داده اند و پرداخت کنندگان به طور فزاینده ای به مقرون به صرفه بودن آن برای تریاژ و مراقبت های فوری پی برده اند.

یک بررسی دامنه ای در سال ۲۰۲۴ که در BMC Emergency Medicine منتشر شد، نشان داد که مداخلات غیر اورژانسی، از جمله تریاژ مجازی، در کاهش ویزیت های کم خطر و بهبود تخصیص منابع مؤثر هستند. این یافته ها از سرمایه گذاری بیشتر روی برنامه های دندانپزشکی مجازی، بویژه برای مؤسساتی پشتیبانی می کند که به دنبال همسویی با اهداف مراقبت مبتنی بر ارزش هستند.

روندهای سیاست گذاری و شتاب سلامت از راه دور

نتیجه گیری

بخش های اورژانس برای شرایط پزشکی تهدیدکننده زندگی ضروری هستند، اما برای مراقبت های دندانپزشکی طراحی نشده اند. هدایت شکایات دندانپزشکی غیرتروماتیک به پلتفرم های تریاژ مجازی. این روش نه تنها از نظر بالینی مناسب است، بلکه از نظر اقتصادی و عملیاتی نیز هوشمندانه است.

بیمارستان ها و سیستم های بهداشتی که راه حل های دندانپزشکی اولیه مجازی را ادغام می کنند، می توانند هزینه ها را کاهش دهند، از ازدحام جمعیت بکاهند و مراقبت های مناسب تری ارائه دهند. در عین حال، آنها با اتصال بیماران به مراقبت های دندانپزشکی مورد نیاز و شایسته خود، به طور مؤثرتری به جوامع خود خدمت می کنند.