آنتی بیوتیک های متداول در درمان های دندانپزشکی

آنتی بیوتیک ها داروهایی هستند که می توانند باکتری های مضر را از بین ببرند یا سرکوب کنند. دندانپزشکان نظارت بر مصرف آنتی بیوتیک ها را بسیار جدی می گیرند، زیرا استفاده بیش از حد از این داروهای حیاتی می تواند در طول زمان منجر به ایجاد مقاومت شود.

آنتی بیوتیک ها می توانند “باکتری کش” (از بین بردن باکتری ها) یا “باکتریو استاتیک” (ممانعت از رشد باکتری ها) باشند.

مکانیسم های مختلفی وجود دارند که آنتی بیوتیک ها بر اساس آنها کار می کنند؛ برخی از آنها سنتز دیواره های سلولی، پروتئین ها و اسید نوکلئیک (ماده ژنتیکی) را مهار می کنند.

بتا لاکتام ها دسته قابل توجهی از آنتی بیوتیک ها را تشکیل می دهند. آنها شامل پنی سیلین، سفالوسپورین ها، مونوباکتام ها و وانکومایسین هستند. این آنتی بیوتیک ها باکتری کش هستند و دارای حلقه “بتا لاکتام” هستند. آنزیم های باکتریایی به نام ترانس پپیدازtranspepidase  را که برای تشکیل “دیواره سلولی” نیاز هستند، مهار می کنند. پنی سیلین ها دارای مزیت سمیت اندک هستند زیرا انسان دیواره سلولی ندارد (از این رو آنتی بیوتیک ها فقط باکتری ها را هدف قرار می دهند). با این حال، یکی از جنبه های منفی این دسته از آنتی بیوتیک ها، واکنش های آلرژیک به پنی سیلین است که در حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد از افراد رخ می دهد.

پنی سیلین G (شکل داخل وریدی) و پنی سیلین V (شکل خوراکی) در برابر بی هوازی های خوراکی مناسب هستند. با این حال، آنها فقط علیه باکتری هایی که بتالاکتاماز تولید نمی کنند، کار می کنند. اگر یک باکتری در برابر پنی سیلین مقاوم باشد، آنتی بیوتیک های دیگری در دسترس هستند که ممکن است مؤثر باشند. هنگام صحبت در مورد استفاده از پنی سیلین V در مقایسه با G شایان ذکر است که آنتی بیوتیک های داخل وریدی غلظت بیشتری از آنتی بیوتیک ها را سریع تر وارد عروق خونی می کنند. به طور کلی، پنی سیلین V در هر زمان معمولاً بیشتر از ۵۰۰ میلی گرم تجویز نمی شود زیرا این تمام چیزی است که یک بیمار معمولی می تواند از راه خوراکی جذب کند. اگر یکی از بیماران به آنتی بیوتیکی مانند پنی سیلین G نیاز داشته باشد، برای تجویز داخل وریدی به بیمارستان ارجاع داده می شود.

گاهی اوقات به یک بتا لاکتام غیر از پنی سیلین نیاز است. به عنوان مثال، آمپی سیلین و آموکسی سیلین می توانند مزایای زیر را داشته باشند:

• جذب بهتر
• اثربخشی در برابر باکتری های گرم مثبت انتروکوک Enterococcus، لیستریا listeria و باسیل های گرم منفی.

برخی از باکتری ها می توانند آنزیم هایی به نام “بتا لاکتاماز beta lactamases” تولید کنند که می تواند پنی سیلین را تخریب کنند. تولید آنها عمدتاً توسط گروهی از باکتری ها به نام گرم منفی انجام می شود. داروسازی مدرن داروهای مقاوم به باکتری “بتا لاکتاماز” را برای حمله به این بتالاکتامازها ایجاد کرده است.

نمونه هایی از این موارد عبارتند از:

• اسید کلاوولانیک Clavulanic acid (که همچنین تحت عنوان Augmentin شناخته می شود.)
• تازوباکتام Tazobactam
• سولباکتام Sulbactam.

اغلب اسید کلاوولانیک همراه با آموکسی سیلین برای مبارزه با باکتری هایی استفاده می شود که در برابر پنی سیلین مقاوم هستند. اگر تنها با استفاده از آنتی بیوتیک “بتا لاکتام” عفونت طی ۲ تا ۳ روز برطرف نشد، از این ترکیب در دندانپزشکی استفاده می کنیم.

یک نسخه استاندارد نوشته شده به شرح زیر است:

• RX آموکسی سیلین ۵۰۰ میلی گرم + کلاوولانات ۱۲۵ میلی گرم (۳ مرتبه در روز به مدت ۷ روز)

آنتی بیوتیک هایی که با مهار سنتز پروتئین کار می کنند عبارتند از ماکرولیدها، کلیندامایسین، تتراسایکلین ها و آمینوگلیکوزیدها. اینها همه باکتریواستاتیک هستند. در مورد این گروه از آنتی بیوتیک ها، به طور کلی لازم است که از محصولات لبنی یا مکمل های آهن استفاده نکنید، زیرا باعث کاهش اثربخشی آنها می شود.

هنگامی که بیمار دچار عفونت طولانی مدت در لثه های خود می شود، گاهی اوقات از آنتی بیوتیکی به نام Periostat استفاده می شود. نام دیگر آن “داکسی سایکلین” است

داکسی سایکلین ۱۰۰ میلی گرم

به نظر می رسد یک نسخه معمولی برای این دارو به این شکل باشد:

• RX داکسی سایکلین ۱۰۰ میلی گرم به مدت ۲۱ روی (پریواستات)

کلیندامایسین یک آنتی بیوتیک بسیار متداول است که در دندانپزشکی استفاده می شود و با مهار سنتز پروتئین عمل می کند. اگر فردی به پنی سیلین حساسیت داشته باشد، این داروی انتخابی جایگزین است. این دارو به “۵۰S زیر مجموعه” “ریبوزوم ribosomes” در باکتری ها متصل می شود، بنابراین “مرحله انتقال” سنتز پروتئین را مهار می کند. کلیندامایسین باکتریواستاتیک است و در برابر باکتری های گرم مثبت و بی هوازی اثر بخش است. عوارض جانبی آ« اسهال، بثورات پوستی و مسمومیت کبدی است.

علاوه بر این، یکی از عوارض جانبی اولیه کلیندامایسین کولیت کاذب غشایی است. مشخصه ویژه آن شامل اسهال شدید و درد شکم است.

ما در گذشته از تتراسایکلین ها در دندانپزشکی به طور برجسته استفاده می کردیم، اما استفاده از آنها به دلیل مقاومت باکتریایی کاهش یافته است. علاوه بر این، آنها تمایل زیادی به کلسیم دارند و می توانند باعث تغییر رنگ مینای دندان یا دندان ها را در افراد بزرگسال، کودکان و جنین ها شوند. اگر در طول دوران بارداری مصرف شوند، ممکن است عملکرد اسکلتی را به تأخیر بیاندازند. سایر عوارض جانبی تتراسایکلین عبارتند از: ناراحتی معده، عفونت قارچی و وجود خون در مدفوع.

ماکرولیدها گروهی از آنتی بیوتیک های رایج هستند که “اریترومایسین” بارزترین نمونه آنها است. آنها از جمله نخستین داروهای موجود بودند که برای بیماران مبتلا به آلرژی به آنتی بیوتیک های بتالاکتام مؤثر بودند. ماکرولیدها مهارکننده های آنزیم سیتوکروم p450 در کبد هستند. بنابراین، ممکن است غلظت داروهای متداولی مانند وارفارین، فنی توئین، کاربامازپین و سیکلوسپورین را افزایش دهند. به این معنا که اگر پزشک به درستی آن را تجویز نکند، ماکرولید به طور بالقوه می تواند باعث اور دوز داروهای فوق شود.

مجموعه دیگری از آنتی بیوتیک ها آنهایی هستند که با مهار سنتز اطلاعات ژنتیکی عمل می کنند. دو نمونه از آنها مترونیدازولmetronidazole  و سیپروفلوکساسین ciprofloxacin هستند. مترونیدازول ضد باکتری است و در برابر باکتری به نام “باکتروئید” مؤثر است. در موارد خاص در ترکیب با آموکسی سیلین خوب عمل می کند. با این حال، مترونیدازول همچنین ممکن است آنزیمی به نام “آلدهید دهیدروژناز” را مهار کند. این آنزیم می تواند به تجزیه الکل در بدن شما کمک کند. بنابراین، نوشیدن الکل همراه با این آنتی بیوتیک، در کنار سایر مشکلات می تواند باعث ایجاد قرمزی و درد مفاصل شود. به همین دلیل بهتر است حداقل تا ۲ یا ۳ روز پس از اتمام این دارو الکل مصرف نکنید. دیگر عوارض جانبی عبارتند از طعم فلزی ناخوشایند، مشکلات گوارشی و سرگیجه.

در دندانپزشکی، به برخی بیماران خاص، قبل از انجام برخی فرایندها آنتی بیوتیک داده می شود تا باکتری های وارد شده به جریان خون آنها کاهش داده شوند. این “پروفیلاکسی (پیشگیری) آنتی بیوتیکی” نامیده می شود و (در میان موارد دیگر) برای موارد زیر تجویز می شود:

• بیمارانی که دریچه مصنوعی قلب دارند.
• سابقه اندوکاردیت، بیماران پیوند قلب با مشکلات بعدی دریچه قلب.
• نقایص مادرزادی قلب، و بیمارانی که نقایص قلبی را ترمیم کرده اند.

این روش معمولاً در موارد شانت های ریوی سیستمیک که با جراحی ساخته شده اند، جراحی قبلی بای پس عروق کرونر، صدای وزوز ملایم فیزیولوژیکی (عملکردی، بی دلیل) که در سمع قلب و رگ های بزرگ ممکن است به گوش برسد، ضربان سازها و دفیبریلاتورهای کاشته شده کاربرد ندارد. با این حال، دندانپزشک ممکن است با پزشک شما مشورت کند تا ببیند آیا هنگام انجام کارهای دندانپزشکی باید از پروفیلاکسی آنتی بیوتیک استفاده کنید یا خیر. به طور کلی، ما آنتی بیوتیک های پیشگیرانه (پروفیلاکتیک) را برای آن دسته از افراد، برای اقداماتی تجویز می کنیم که می توانند باعث خونریزی قابل توجه شوند.

در حال حاضر، انجمن دندانپزشکی کانادا، آنتی بیوتیک های پیشگیرانه را برای اکثر بیمارانی که پین ​​و پیچ های ارتوپدی دارند توصیه نمی کند. با این حال، اگر بیمار دچار نقص ایمنی باشد یا عفونت های مفصلی قبلی داشته است، برخی جراحان ممکن است در طول دو سال نخست پس از جراحی، پروفیلاکسی را توصیه کنند. به طور کلی، انجمن دندانپزشکی کانادا (از سال ۲۰۱۹) توصیه می کند که باریک ترین داروی آنتی بیوتیک طیفی را انتخاب کنید که می تواند مؤثر باشد.

برخی از دوزهای معمول افراد بزرگسال برای پروفیلاکسی آنتی بیوتیک ها عبارتند از:

• آموکسی سیلین ۲ گرم
• کلیندامایسین ۶۰۰ میلی گرم
• آزیترومایسین ۵۰۰ میلی گرم
• کلاریترومایسین ۵۰۰ میلی گرم

آنتی بیوتیک در درمان دندانپزشکی

آبسه یا عفونت دندان

یکی از شرایطی که برای درمان آن آنتی بیوتیک ها تجویز می شوند عفونت یا آبسه دندان است. این می تواند یک آبسه آپیکال حاد، آبسه اپیکال مزمن یا یک آبسه پریودنتال جانبی باشد. اینها گاهی اوقات می توانند به صورت تورم های بزرگ ظاهر شوند و گاهی اوقات عفونت یا تورم ممکن است آنقدر شدید باشد که ممکن است لازم باشد به اورژانس مراجعه کنید. در تمام این موارد، باید سعی شود تخلیه چرک انجام شود، اما صرف نظر از اینکه موفق بوده است یا نه، ممکن است به آنتی بیوتیک وریدی نیاز باشد. اغلب اوقات حذف منبع عفونت می تواند کافی باشد، اما باید آنتی بیوتیک ها را به عنوان یک درمان کمکی تجویز کرد.

این پرسش پیش می آید که اگر بیمار به مراجعه به دندانپزشک نیاز ندارد، چه زمانی آنتی بیوتیک برای آبسه های حاد یا مزمن یا پریودنتال تجویز می شود. اغلب اوقات حذف منبع عفونت می تواند کافی باشد، اما آنتی بیوتیک‌ها را باید به عنوان یک درمان کمکی تجویز کرد که: درگیری سیستماتیک مانند درجه حرارت بالا یا کسالت وجود داشته باشد، و زمانی که عفونت در حال گسترش است، به عنوان مثال تورم بزرگ، درگیری غدد لنفاوی یا سلولیت. در تمام این موارد باید سعی شود تخلیه عفونت انجام شود و همچنین آنتی بیوتیک تجویز شود.

آبسه های دندانی به خوبی رگ دار نیستند و عروقی که دارد عمدتاً محیطی هستند. بنابراین، آنتی بیوتیک ها باید در امتداد گرادیان غلظت از عروق به بافت آبسه منتشر شوند. هرچه آبسه بزرگ تر باشد، آنتی بیوتیک در پاکسازی آن کمتر مؤثر خواهد بود. گاهی اوقات، ناحیه آبسه شده “تخلیه” می شود تا اثربخشی آنتی بیوتیک ها افزایش یابد. این باعث می شود محیط عروقی آبسه کوچک تر شود. از این رو، غلظت بیشتری از آنتی بیوتیک قادر خواهد بود به داخل آبسه برسد.

خط اول آنتی بیوتیک برای آبسه های حاد یا مزمن یا پریودنتال آموکسی سیلین است. باید ۵۰۰ میلی گرم از آن ۳ بار در روز به مدت ۵ روز تجویز شود. اگر بیمار به پنی سیلین آلرژی داشته باشد، آنتی بیوتیک خط دوم مترونیدازول است و ۴۰۰ میلی گرم از آن سه بار در روز به مدت ۵ روز تجویز می شود. در موارد بسیار نادر ممکن است بیمار به پنی سیلین حساسیت داشته باشد و وارفارین مصرف کند که در این صورت مترونیدازول منع مصرف دارد. در این صورت باید قبل از تجویز کلیندامایسین یا کلاریترومایسین با یک متخصص مشورت کنید زیرا این آنتی بیوتیک ها به مقاومت ضد میکروبی کمک می کنند و می توانند باعث عفونت روده شوند.

همه آبسه های دندانی یکسان نیستند و ما باید هر موقعیت را به دقت ارزیابی کنیم. بسته به مدت زمان وجود آبسه دندان ممکن است انتخاب یا استفاده ترکیبی از یک آنتی بیوتیک تغییر کند. اگر آبسه به مدت ۷ تا ۱۰ روز وخیم تر شود، احتمالاً غیر هوازی تر شده است. در این صورت، ممکن است افزودن یک آنتی بیوتیک که با باکتری های هوازی مبارزه می کند توصیه شود. یکی از نمونه های آن مترونیدازول است که در بالا مورد بحث قرار گرفت. گاهی اوقات اگر آبسه به داخل دهان نشت کند، یک دهانشویه آنتی بیوتیک مانند شوینده های بر پایه کلیندامایسین و تتراسایکلین می توانند کمک کنند. دندانپزشک وضعیت شما را ارزیابی خواهد کرد تا ببیند چه چیزی برای شما بهتر است.

زمان هایی که باید به اورژانس مراجعه کنید عبارتند از: ۱) اگر دمای بدن بالاتر از ۵/۳۹ درجه سانتیگراد باشد، ۲) در صورت وجود علائم گسترش سلولیت، ۳) تورم بسیار شدید. برخی از راه های بررسی این موضوع عبارتند از: آیا بیمار برای قورت دادن یا بیرون آوردن زبان خود تلاش می کند، آیا تورم راه هوایی را به خطر می اندازد، یا اینکه بیمار تلاش می کند چشم خود را ببندد. و راه دیگری که می توانید بررسی کنید این است که مرز پایینی فک پایین را لمس کنید. اگر نمی توانید آن را لمس کنید، باید به اورژانس مراجعه کنید.

پری کرونیت

خوب، گزینه بعدی در این فهرست پری کورونیت و ژنژیویت نکروزان زخم دهنده است. و ما این دو را کنار یکدیگر قرار می دهیم زیرا آنتی بیوتیک هایی که برای درمان آنها تجویز می شوند یکسان هستند. پری کورونیت یکی از مواردی است که ممکن است لازم باشد برای درمان آن به بیمارستان مراجعه کنید و علائم آن دقیقاً همان چیزی است که قبلاً برای آبسه به آنها اشاره کردیم. فقط باید به خاطر داشته باشید که پری کورونیت در پشت قوس دندانی پایین قرار دارد، فضاهای زیادی وجود دارند که می توانند به آنجاها سرایت کند، بنابراین گاهی اوقات تورم های بسیار بزرگی را مشاهده می کنید، بنابراین مراقب همه علائمی که قبلاً ذکر کردم باشید.

خب، چه زمانی آنتی بیوتیک تجویز می شود، در موارد خفیف ژنژیویت نکروزان زخم دهنده، اقدامات موضعی مانند جرمگیری و دستورالعمل های بهداشتی دهان ممکن است کافی باشند، اما در موارد شدید همیشه آن را به عنوان یک درمان کمکی تجویز می کنند. برای پری کورونیت نیز همیشه باید سعی کنید با اقدامات موضعی مانند جرمگیری و شستشو، بهداشت خوب دهان و دندان را کنترل کنید، اما در صورت درگیری سیستمیک یا عفونت در حال گسترش، همانطور که قبلاً صحبت کردیم باید آنتی بیوتیک تجویز شود.

انتخاب خط اول آنتی بیوتیک برای پری کورونیت و ژنژیویت نکروزان زخم دهنده مترونیدازول است و آن هم به دلیل ماهیت بی هوازی گرم منفی این عفونت ها است. می توان مترونیدازول ۴۰۰ میلی گرم را ۳ مرتبه در روز به مدت ۳ روز تجویز کرد. اگر بیمار به دلیل مصرف وارفارین یا باردار بودن یا وابستگی به الکل نتواند مترونیدازول مصرف کند، باید آموکسی سیلین ۵۰۰ میلی گرم ۳ مرتبه در روز به مدت ۳ روز تجویز شود.

آنتی بیوتیک در درمان دندانپزشکی

پروفیلاکسی برای اندوکاردیت عفونی

مواردی که تاکنون به آنها پرداخته ایم متداول ترین مواردی بودند که شما با آنها سر و کار خواهید داشت، اما هنوز موارد دیگری وجود دارند که باید آنها را مرور کنیم. اولاً، پروفیلاکسی آنتی بیوتیکی برای بیمارانی که در معرض خطر اندوکاردیت عفونی قرار دارند. قبلاً برای طیف گسترده ای از بیماری های قلبی، قبل از درمان دندانپزشکی آنتی بیوتیک تجویز می شد، اما در سال ۲۰۰۸، NICE دستورالعمل های جدیدی را ارائه کرد که باعث شد برای برخی موارد خاص توصیه شود.

و این بیماران دارای دریچه مصنوعی، بیماران با دوره قبلی اندوکاردیت عفونی، بیماران مبتلا به بیماری مادرزادی قلبی، بیماران مبتلا به بیماری اکتسابی دریچه قلب با تنگی یا نارسایی و بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک هستند. اکنون برای هیچ درمان دندانپزشکی آنتی بیوتیک تجویز نمی شود، مگر برای درمان های تهاجمی.

بنابراین یکی از این بیماران پرخطر اگر قرار است درمان تهاجمی دندانپزشکی انجام داشته باشد، باید با متخصص قلب خود تماس بگیرد تا ببینید آیا پروفیلاکسی آنتی بیوتیکی را توصیه می کند یا خیر. اگر این کار را انجام دهند، به احتمال زیاد از بیمار خواسته می شود که ۳ گرم آموکسی سیلین را یک ساعت قبل از درمان مصرف کند. و اگر بیمار به پنی سیلین حساسیت داشته باشد، باید یک ساعت قبل درمان ۶۰۰ میلی گرم کلیندامایسین مصرف کند.

آنتی بیوتیک در درمان دندانپزشکی

خارج شدن دندان از حفره

سناریوی دیگری که در آن باید آنتی بیوتیک های پیشگیرانه تجویز شوند، زمانی است که یک دندان دائمی کنده شده را دوباره بکارید. IADT مجموعه جدیدی از دستورالعمل ها را منتشر کرده است و آموکسی سیلین را به عنوان یک آنتی بیوتیک خط اول توصیه می کند، اما به طرز عجیبی به دوز یا چیزی اشاره نمی کند. اما آکادمی دندانپزشکی اطفال آمریکا مقاله ای منتشر کرده است که در آن یک دوره استاندارد آموکسی سیلین ۵۰۰ میلی گرم به مدت ۷ روز ذکر شده است. و برای کودکان ۵۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم در روز به دوزهای هر ۸ ساعت تقسیم می شود.

سینوزیت

و در نهایت، آخرین موردی که باید در مورد آن صحبت کنیم، سینوزیت است. این یکی دیگر از مواردی است که معمولاً برای آن آنتی بیوتیک تجویز می شد، اما دستورالعمل های جدید می گویند تنها در صورت وجود علائم مداوم یا ترشحات چرکی که حداقل ۷ روز طول می کشد یا علائم شدید وجود دارد، آنتی بیوتیک تجویز می شود. آنها توصیه می کنند آموکسی سیلین ۵۰۰ میلی گرم سه مرتبه در روز به مدت هفت روز یا داکسی سایکلین ۱۰۰ میلی گرم مصرف شود که در آن روز اول ۲ کپسول و سپس در روزهای بعد، به مدت ۶ روز یک کپسول مصرف شود. برای این بیماران همچنین باید همیشه دستگاه بخور، مسکن ها و ضد احتقان های بدون نسخه توصیه شوند.

آنتی بیوتیک ها پیشرفت قابل توجهی بوده اند که به پیشرفت دندانپزشکی و نوع بشر کمک کرده اند. ما آنتی بیوتیک ها را بسیار جدی می گیریم و استفاده مناسب از آنها را تضمین خواهیم کرد.